by Oscar Wilde
The Picture of Dorian Gray is organized around a compact Gothic device with unusually wide consequences. Basil Hallward paints a portrait of the beautiful Dorian; Lord Henry Wotton offers a seductive philosophy of youth and sensation; Dorian begins to imagine a life in which the visible cost of experience might fall elsewhere. Oscar Wilde builds the novel by bringing these three influences into shifting alignment: the artist's devotion, the talker's dazzling ideas, and the young man's growing response to both.
The portrait gives the story suspense, but the structure is equally driven by conversation. Lord Henry's polished paradoxes can sound complete even when they conceal moral emptiness, while the preface frames art itself as a subject of debate. Scenes of social wit sit beside moments of secrecy and dread, creating a form that moves between comedy of manners, philosophical argument, and Gothic fable. That mixture keeps the reader alert to the difference between an attractive sentence and a trustworthy principle.
Wilde revised and expanded the novel after its controversial magazine appearance, and its layered form still bears the energy of public argument about art and morality. It is his only novel, yet it gathers many qualities associated with his work: epigrammatic brilliance, theatrical encounters, aesthetic provocation, and a keen awareness of performance. The pleasure is immediate; the unease grows quietly behind it.
6 posts from the Bookspace community
İçeri girdiklerinde, duvarda efendilerinin portresini gördüler; tıpkı onu son gördükleri gibi,o mucizevi gençlik ve güzellikle göz kamaştırıyordu.Yerde smokinli,kalbine bıçak saplanmış ölü bir adam yatıyordu.Adamın yüzü buruş buruş,sarkık ve tiksinti vericiydi.Ancak yüzüklerine baktıktan sonra adamın kim olduğunu anlayabildiler
“Tüm yollar eninde sonunda aynı yere varır sevgili Gladys.” “Neresiymiş orası?” “Hayal kırıklığı.”
Bugünlerde insanlar her şeyin fiyatını çok iyi biliyor ama hiçbir şeyin değerini bilmiyorlar.
Boğmaya çalıştığımız her dürtü zihnimize iyice yerleşiyor ve bizi zehirliyor. vücut bir kez günah işler ve günahla ilişkisi kesilir, çünkü eylem bir tür arınmadır. geriye bir hazzın anısından ya da pişmanlığın lüksünden başka bir şey kalmaz. şeytana kapılmaktan kurtulmanın tek yolu ona boyun eğmektir. karşı koyarsanız, ruhunuz kendine yasakladıklarına, kendi canavarca yasalarının canavarlaştırdığı ve yasa dışı kıldığı şeylere karşı duyduğu arzu yüzünden hastalanır.
"Bunu gece günlüğüme yazacağım." "Neyi?" "Ateşten yananın ateşe doymadığını."
Samimiyet insanları her zaman şaşırtır.
